Recent Posts

Συνέντευξη στο περιοδικο Φωτογραφος, Νοεμβριος 2015


-- Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Που έμαθες φωτογραφία, πότε και γιατί;

K.Π. - Δεν εμαθα ποτέ! (γελια). Δεν σπουδασα ποτε μου φωτογραφία, ούτε όταν ξεκινούσα ηξερα τι είναι αυτό. Δεν είχα καν δει δουλειά άλλων φωτογράφων ή μπορεί να έβλεπα καμμιά έκθεση στην Αθήνα αλλά δεν την πρόσεχα, γιατί δεν με ενδιέφερε η φωτογραφία, τη θεωρούσα κάτι “δεύτερο”. Ήμουν ομως φανατικά κινηματογραφόφιλος, είχα δει σχεδόν τα πάντα από σινεμά, από τις ταινίες έμαθα κάπως να βλέπω και να καδράρω, απο το σινεμά ειναι οι επιρροές μου. Το 1984 είχα τελειώσει το Πολυτεχνείο, δεν μου άρεσε καθόλου το επάγγελμα του μηχανικού, σκεφτόμουν τη ζωή μου, περνούσα μια κρίση. Αγόρασα τότε μια μικρή μηχανή και άρχισα να φωτογραφίζω στους δρόμους της Αθήνας απο δική μου ανάγκη. Μέρα με την ημέρα έμαθα έτσι πέντε πράγματα, στον δρόμο. Μου έγινε μανία να βγαίνω και να φωτογραφίζω ώρες ατελείωτες, ήταν μια διέξοδος για μένα. Έτσι μεσα σ' εκείνη τη χρονιά τελείωσα την πρώτη μου δουλειά, την “Αθήνα, 1984”.

-- Και την επόμενη χρονιά, το 85, ξεκινάς το ταξίδι στην Ευρώπη;

-- Ακριβώς. Αυτό που ονομάζουμε στην Ελλάδα “Ευρώπη” ασκούσε απο παλιότερα τρομερή γοητεία επάνω μου, ειδικά η Mitteleuropa, η Κεντρική Ευρώπη, που ήταν τότε κυριολεκτικά κομμένη στα δύο, σε δύο αντίπαλα, εχθρικά στρατόπεδα, ζούσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο! Υπήρχε μια μοναδική ατμόσφαιρα τότε. Το Τείχος δεν ήταν μόνο στο Βερολίνο, διέτρεχε όλη την Ευρώπη. Μου ήρθε λοιπόν η φαεινή ιδέα να ταξιδέψω σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και να φωτογραφίσω τους ανθρώπους και απο τις δυο μεριές του Τείχους, να τους παρουσιάσω σε ένα βιβλίο όλους μαζί, χωρίς σύνορα και τειχη... Αφελές και μεγαλεπήβολο, όπως όλα τα νεανικά σχέδια..

-- Γιατι αφελές;

-- Γιατι δεν πέφτουν τα τείχη με τις φωτογραφίες!..(γελια)

-- Αλλα σου εδωσε ενα κίνητρο αυτό!

-- Φοβερό κίνητρο! Αφου γυρνούσα επι πέντε χρόνια με ένα σαραβαλάκι, -το ελληνικο Pony για όποιον το θυμάται- που δεν έπιανε ούτε τα 90, πήγα σε 16-17 χωρες με αυτό, απο τη Πορτογαλία μέχρι την Πολωνία, κοιμόμουν μέσα στο αυτοκινητο (του είχα βάλει πτυσσόμενο κρεββάτι και κουρτινάκια, είχα και ξυπνητήρι...), μόνος στις ερημιές ή σε κάμπινγκ γιατι δεν είχα λεφτά για ξενοδοχείο, έτρωγα οτιδήποτε, ήμουν εντελώς μόνος πάντα, όλα αυτά για το όνειρό μου.. Κινδύνεψα αρκετές φορές αλλά ήμουν νέος και είχα άγνοια κινδύνου και ήμουν τυχερός, δεν έπαθα τίποτα. Και ένοιωθα πολύ καλά, η χαρά μου ήταν να φτάνω σε μια πόλη, στη Πράγα, στη Βιέννη, στο Βερολίνο, και να παρατηρώ τους ανθρώπους περπατώντας στους δρόμους όλη μέρα. Και ήμουν παντού σαν στο σπίτι μου, ενώ στην Ελλάδα ένοιωθα ξένος. Αλλά καθε Οκτώβριο επέστρεφα εδώ, εμφάνιζα τα φιλμ και δούλευα τον χειμώνα για να έχω χρήματα να ξαναφύγω την επόμενη άνοιξη.

-- Το Ανατολικο Μπλοκ πως το είδες;

-- Ξεκινησα τον χειμώνα του 86 απο τη Ρουμανία και ήταν το απόλυτο σοκ... Η εξαθλιωση του κόσμου ήταν απίστευτη, είδα ενα Βουκουρέστι παγωμένο, χωρίς θέρμανση σχεδόν και παντού ουρές μέσα στο χιόνι για να αγοράσει ο κόσμος ενα κιλο κόκκαλα -οχι κρέας- για να κάνει μια σούπα.. Και μετα πήγα και στις άλλες χώρες, ειδα τον φόβο στα μάτια των ανθρώπων στην Ανατολική Γερμανία και στην Τσεχοσλοβακία. Στην Πολωνία και την Ουγγαρία τα πράγματα ήσαν κάπως καλύτερα. Αλλά θέλω να πω κάτι στο σημείο αυτό. Δεν πήγα εκεί για να καταγγείλω τα καθεστώτα ή να πω την άποψη μου γι αυτά. Φωτογράφιζα τους ανθρώπους που έβλεπα στο δρόμο, αυτό μόνο, ήμουν ανίκανος να κάνω “ρεπορτάζ” ή δεν με ενδιέφερε κάτι τέτοιο.

-- Δεν κινδύνευες εκεί αν φωτογράφιζες;

-- Μπα, καθολου! (γέλια). Αλλα έδειχνα μικρός και δεν με πρόσεχαν, η μηχανή μου ήταν πολυ μικρη, δεν μου εδιναν σημασία και το κυριότερο, προερχόμουν απο μια μικρή, ασήμαντη χώρα. Αν ήμουν Γάλλος ή Άγγλος θα είχα πρόβλημα πιστεύω. Αλλά πέρασα κι εγώ διάφορα, έχασα πολλά τραβηγμένα φιλμ, μου τα πήρανε δηλαδη, με κράτησαν.. Αστα τώρα...

-- Με τι φωτογραφικές μηχανές το έκανες όλο αυτό;

-- Δεν θα το πιστέψεις αλλά όλη η δουλειά μου τότε, και τα 24.000 αρνητικά που είναι όλα μαζί, έγινε με μια μικρούλα γερμανική Minox 35, μια μηχανη τσέπης που είχε σταθερό 35αρη φακό. Δεν είχα ποτέ άλλη μηχανή μαζί μου. Χάρη σε αυτή τη μηχανούλα ήμουν γρήγορος και αόρατος. Τη στηριζα στο σώμα μου, στο στομαχι, και τραβούσα, χωρίς να σκοπεύω ποτέ. Αλλωστε το βιζέρ της ήταν υποτυπώδες.