9.9.1987, Ruhrgebiet, West Germany

Ήταν ένα μικρό κάμπιγκ στην άκρη του δάσους, και όταν μπήκες σ’ αυτό αργά το βράδυ για να περάσεις τη νύκτα, δεν κατάλαβες τι γινόταν εκεί, ήταν θεοσκότεινα. Το πρωί ξύπνησες μέσα στο αυτοκίνητο και γρήγορα είδες αυτό που δεν φαινόταν τη νύκτα : δεν υπήρχαν τουρίστες στο κάμπιγκ, μπορεί να μην είχε περάσει ποτέ τουρίστας από εδώ, ούτε Γερμανός, ούτε ξένος. Όσοι έμεναν ήσαν αυτόχθονες, φτωχοί ανθρωποι, Γερμανοί όλοι, που νοίκιαζαν ένα τροχόσπιτο με το μήνα γιατί δεν είχαν σπίτι, το είχαν χάσει το σπίτι τους προ πολλού. Πολύ...


Το 1987, πριν από την Πτώση του Τείχους, στη κεντρική πλατεία του Ανατολικού Βερολίνου, υπήρχε ένα παγκόσμιο ρολόι. Έβλεπες εκεί την ώρα στις πέντε ηπείρους και είχε πάνω του γραμμένα τα ονόματα  πόλεων του κόσμου. Νέα Υόρκη, Γιοχάνεσμπουργκ, Σαγκάη.. Περνούσαν κάθε μέρα από κει οι Ανατολικογερμανοί και έβλεπαν-τι ειρωνεία στ' αλήθεια- τα μέρη που δεν θα μπορούσαν ποτέ να πάνε, φυλακισμένοι καθώς ήσαν μέσα στη ίδια τους τη χώρα.  Περίμεναν όμως εκεί. Το ρολόι είχε ένα μεγάλο στρογγυλό υπόστεγο, κάθονταν από κάτω πολλοί μαζί και περίμεναν, περίμεναν... Όποτε κ...


Denmark (Silkeborg, Jutland), 1985, driving my small Pony. Who remembers the legendary and all-Greek Pony? I always traveled in that car, always alone, just for a few years in both Europes then, photographing people from both sides of the Wall. The Germans passing me up on motorways used to laugh at my little car -I had even hang curtains on its windows- and I had a fold-up bed and used to go to sleep in thε car, because every place was as good as any other for me. I was young and unaware of the dangers, and lucky, too, because nothing bad ever happened to me...


Afternoon of 10th November '89, Berlin, the Wall has been open for 16 or 17 hours now. On the main boulevards of West Berlin, tens of thousands of East Germans who have rushed in during the last hours, wandering the streets, as if communists have seized the Western sector peacefully... On the main boulevard, and around the Zoo Station, you can barely walk. It’s getting dark and it’s unnaturally cold for the time of year. This crowd looks around enchanted, people ogle at the windows of the luxury shops of this street with the awe-filled eyes of little children...


I spent my days in Prague walking all day (and as much as I could at night) in the streets, observing people, taking some shots. I shall never forget those eyes, the wet and uncomfortable glances or the altogether blank stares. You looked at someone in the street and he turned his head right and left to see if anyone was watching and then he was staring at you, or at his shoes. Of all the Eastern countries, Czechoslovakia and East Germany were where you felt human fear the most; and Romania, of course. But in Prague there was something more: the sense of conf...

Please reload

Recent Posts

May 15, 2017

March 24, 2015

Please reload

Please reload