22.1.2018

Παραμονή Χριστουγέννων του 1986, μόνος στο Βουκουρέστι, με πολικές θερμοκρασίες και θέρμανση πουθενά. Σ' ένα κεντρικό δρόμο στεκόταν αυτός ο ανθρωπάκος, προσπαθούσε να πουλήσει κάτι ψευτοπαιχνίδια, κάτι παπάκια σε λοταρία. Πέρασα από κει πολλές φορές στη διάρκεια της μέρας, στεκόταν πάντα εκεί, στην εσοχή της πόρτας για να προστατευτεί από τον παγωμένο αέρα και το χιόνι που έπεφτε. Μετρούσα τα παπάκια στον πάγκο του, δεν πούλησε ούτε ένα. Δεν ξέρω τι περίμενε, τι έβλεπε. Πίσω του, η βιτρίνα με ένα δεντράκι και λίγα λαμπιόνια. Oι λιγοστοί περαστικοί περπατούσα...

15.5.2017

 The journey begins the day you enter the forest. There is a beautiful German word: Waldeinsamkeit, the feeling that you are lost in the woods. The journey is not about finding something, about finding things. Is about losing; losing convictions. And if you're any good, the journey is about getting lost -in forests, cities and people.

Scharzwald, Baden-Wurttenberg, West Germany 1985

Το ταξίδι αρχίζει την ημέρα που θα μπεις στο δάσος. Υπάρχει μια όμορφη γερμανική λέξη : Waldeinsamkeit ,  η αίσθηση ότι είσαι χαμένος στο δάσος. Το ταξίδι δεν γίνεται για να ανακαλύ...

22.4.2017

9.9.1987, Ruhrgebiet, West Germany
 

Ήταν ένα μικρό κάμπιγκ στην άκρη του δάσους, και όταν μπήκες σ’ αυτό αργά το βράδυ για να περάσεις τη νύκτα, δεν κατάλαβες τι γινόταν εκεί, ήταν θεοσκότεινα. Το πρωί ξύπνησες μέσα στο αυτοκίνητο και γρήγορα είδες αυτό που δεν φαινόταν τη νύκτα : δεν υπήρχαν τουρίστες στο κάμπιγκ, μπορεί να μην είχε περάσει ποτέ τουρίστας από εδώ, ούτε Γερμανός, ούτε ξένος. Όσοι έμεναν ήσαν αυτόχθονες, φτωχοί ανθρωποι, Γερμανοί όλοι, που νοίκιαζαν ένα τροχόσπιτο με το μήνα γιατί δεν είχαν σπίτι, το είχαν χάσει το σπίτι τους προ πολλού. Πολύ...

13.4.2017

Το 1987, πριν από την Πτώση του Τείχους, στη κεντρική πλατεία του Ανατολικού Βερολίνου, υπήρχε ένα παγκόσμιο ρολόι. Έβλεπες εκεί την ώρα στις πέντε ηπείρους και είχε πάνω του γραμμένα τα ονόματα  πόλεων του κόσμου. Νέα Υόρκη, Γιοχάνεσμπουργκ, Σαγκάη.. Περνούσαν κάθε μέρα από κει οι Ανατολικογερμανοί και έβλεπαν-τι ειρωνεία στ' αλήθεια- τα μέρη που δεν θα μπορούσαν ποτέ να πάνε, φυλακισμένοι καθώς ήσαν μέσα στη ίδια τους τη χώρα.  Περίμεναν όμως εκεί. Το ρολόι είχε ένα μεγάλο στρογγυλό υπόστεγο, κάθονταν από κάτω πολλοί μαζί και περίμεναν, περίμεναν... Όποτε κ...

6.4.2017

Denmark (Silkeborg, Jutland), 1985, driving my small Pony. Who remembers the legendary and all-Greek Pony? I always traveled in that car, always alone, just for a few years in both Europes then, photographing people from both sides of the Wall. The Germans passing me up on motorways used to laugh at my little car -I had even hang curtains on its windows- and I had a fold-up bed and used to go to sleep in thε car, because every place was as good as any other for me. I was young and unaware of the dangers, and lucky, too, because nothing bad ever happened to me...

3.4.2017

Afternoon of 10th November '89, Berlin, the Wall has been open for 16 or 17 hours now. On the main boulevards of West Berlin, tens of thousands of East Germans who have rushed in during the last hours, wandering the streets, as if communists have seized the Western sector peacefully... On the main boulevard, and around the Zoo Station, you can barely walk. It’s getting dark and it’s unnaturally cold for the time of year. This crowd looks around enchanted, people ogle at the windows of the luxury shops of this street with the awe-filled eyes of little children...

2.4.2017

I spent my days in Prague walking all day (and as much as I could at night) in the streets, observing people, taking some shots. I shall never forget those eyes, the wet and uncomfortable glances or the altogether blank stares. You looked at someone in the street and he turned his head right and left to see if anyone was watching and then he was staring at you, or at his shoes. Of all the Eastern countries, Czechoslovakia and East Germany were where you felt human fear the most; and Romania, of course. But in Prague there was something more: the sense of conf...

15.11.2015

-- Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Που έμαθες φωτογραφία, πότε και γιατί;

K.Π. - Δεν εμαθα ποτέ! (γελια). Δεν σπουδασα ποτε μου φωτογραφία, ούτε όταν ξεκινούσα ηξερα τι είναι αυτό. Δεν είχα καν δει δουλειά άλλων φωτογράφων ή μπορεί να έβλεπα καμμιά έκθεση στην Αθήνα αλλά δεν την πρόσεχα, γιατί δεν με ενδιέφερε η φωτογραφία, τη θεωρούσα κάτι “δεύτερο”. Ήμουν ομως φανατικά κινηματογραφόφιλος, είχα δει σχεδόν τα πάντα από σινεμά, από τις ταινίες έμαθα κάπως να βλέπω και να καδράρω, απο το σινεμά ειναι οι επιρροές μου. Το 1984 είχα τελειώσει το Πολυτεχνείο, δ...

22.7.2015

«Είμαι το κοριτσάκι που φαίνεται δεξιά, στη φωτογραφία που βάλατε σήμερα!». Είχα ανεβάσει αυτή τη φωτογραφία του 84 στο διαδίκτυο και μου ήλθε το μήνυμα. Η άγνωστή μου Κατερίνα την είδε τυχαία και αναγνώρισε τον εαυτό της. Την είχα φωτογραφίσει μαζί με τους δικούς της χωρίς να με δουν, μπροστά στην Αγία Αικατερίνη Πλάκας, στην Αθήνα, πριν 31 χρόνια. Δεν είχα καταλάβει τότε γιατί ηταν ντυμένη ετσι. Μου το εξήγησε: «Οι γονείς μου με πήγαιναν κάθε χρόνο την παραμονή της γιορτής μου σε αυτή την εκκλησία, ντυμένη παράνυμφη». Ήταν λοιπόν 24 Νοεμβρίου 1984 εκείνη τη...

24.3.2015

Ο πατερας μου ειχε παλια ενα μικρο υφασματαδικο στη οδο Μητροπολεως. Οταν ημουν παιδι στο δημοτικο, μέσα δεκαετιας του 60, δουλευα και γω στην οικογενειακη επιχειρηση, στις διακοπες του σχολειου, ημουν το "παιδι στο ταμειο". Εκανα τους λογαριασμους των πελατων, επαιρνα λεφτα κι εδινα ρεστα, μου αρεσαν αυτα, ωραια περνουσα. Ο πατερας ξετυλιγε τα τόπια των υφασματων πανω στον μακρυ παγκο που ειχαμε, μετρουσε με το ξυλινο μετρο, τον «πηχυ», το υφασμα που διαλεξε η πελατισσα και γυρναγε σε μενα, λεγοντας δυνατα κατι οπως "τριαμισυ (μετρα) επι δεκαεφτα κι ογδοντα!...

Please reload

Recent Posts

May 15, 2017

March 24, 2015

Please reload

Archive
Please reload